Louppy

Wij, maar ook onze dichte en verdere buren zijn veel meer van onze tijd bezig met elementaire zaken, zorgen dat het warm is , hout aandragen, zagen, klieven...  invriezen van groeten als er teveel zijn in de zomer, klaarmaken van compote, steriliseren van voedsel. We hebben ons aangepast aan het leven van de Meuse en gaan net zoals de fransen ons eten ook meer verzamelen, we weten waar we moeten zijn voor appels en mirabellen, voor konijn en kippen als het moment er rijp voor is.
De tijd die we anders verliezen door de files geeft ons de tijd om daarmee bezig te zijn.

We organiseren ons beter als we naar de supermarkt gaan, het aankooplijstje is essentieel. We combineren de supermarkt met een bezoek aan de post, aan de bank...
We ervaren de seizoenen meer dan in vlaanderen, we voelen de zomer meer als zomer en de winter meer als winter.

De streek is dunbevolkt, is het gevolg van de mechanisering van de landbouw begin vorige eeuw, er is geen industrie, en dus weinig werkgelegenheid, de fransen hebben hier een "plaatselijk" werk: onderwijzeres, bankbediende, boswachter, gepensioneerde,broodverkoopster, landbouwer, chauffeur in de bosbouw. En een aantal mensen, en geen klein deel, werken in Belgie of Luxemburg waar de lonen hoger liggen en betalen hier belastingen , waar de belastingen minder zijn.
Voor het toerisme is het hier ideaal, rust, veel wandel en fietsmogelijkheden, het compleet anders dan thuis, geen massatoerisme, enz...

De sociale contacten zijn hier ook groter, en ook veel belangrijker, iedereen kent iedereen.
We weten dat we in de winter de kachel moeten vullen en dichtzetten voor het slapengaan, zodat hij heel de nacht doorbrandt. We zorgen dat we uit bed zijn als de bakker langskomt of hangen minstens onze broodzak buiten.

We worden hier niet meer geleefd, we leven nu zelf.

^{Deze tekst is ook verschenen op www.meuse-ardennes.com}