Louppy

In het begin van 1900, de twintigste eeuw dus, telde Louppy nog rond de 550 inwoners, er was een grote bedrijvigheid; er was een postkantoor, een treinstation (staat er nog) maar de sporen zijn weg, er was een smisse, een restaurant-café enz ...
Nu vandaag 110 jaar later geen smisse, geen café geen winkel, amper nog 127 inwoners en dan nog dank zij ons, anders waren het er maar 125. Van die 127 zetelen er 11 in de gemeenteraad en telt het feestcomité 12 leden. Als je dat procentueel berekent en je trekt dat door heb je in Beveren een voetbalstadion nodig om de gemeenteraad te laten samenkomen.
Veel huizen zijn leeg komen te staan, onverkoopbaar, niet omwille van de prijs of de staat, maar om heel andere reden ...
En dat vroeg ik me dus af, en met die vraag klopte ik aan bij de burgemeester Mr. Fleury, en dus in de achterkeuken van zijn huis met een Orval erbij vertelde hij het volgende:
Tussen de eerste en de tweede wereldoorlog heeft heel de streek en dus ook Louppy een ware exodus gekend. Bijna iedereen leefde toen rechtstreeks of onrechtstreeks van de landbouw, de grote landeigenaren (500 ha en meer) hadden vooral in het drukke seizoen nogal wat arbeiders in dienst maar door de mechanisering van de landbouw kon men met steeds minder mensen meer doen waardoor velen zonder werk vielen. Ook op het kasteel bezuinigde men fel vanaf de Tweede Wereldoorlog, nu werken daar 2 mensen en toen nog 50. Met het resultaat dat heel veel - vooral jonge - mensen naar de stad trokken dichter bij industrie.
Al die kleine boerkes hadden een boerderijtje in de rij (lintbebouwing) met een mesthoop en een houtstapel voor de deur. Je ziet dat ook zo hier terug er is dikwijls nogal wat plaats voor de deur op het "usoir": gemeentegrond, maar je mag het gebruiken en onderhouden.
Nu nog zie je de resultaten van die exodus, veel leegstand, veel ruines. Nu nog moeten mensen dikwijls ver rijden om te gaan werken, het is hier een paradijs maar wie er woont vindt moeilijk werk.